पातको छेउमा अडिएको यो थोपा,
झर्ने कि नझर्ने दोधारमा
जसरी जीवन टाँसिन्छ,
एक पल र अर्को पलबीचको
अदृश्य धागोमा।
ओभानो सास जस्तो
भिजेको यो हरियो पात,
जसको मुटुमा लेखिएको छ
अदृश्य प्रार्थना
“म अस्तित्व हुँ,
यति नै काफी हो?”
वर्षाका थोपाजस्तै
मानिसका सपना पनि झर्छन् कहिलेकाहीँ,
चुपचाप, आवाजविहीन
र बिर्सिइन्छन्,
जसरी फुल्ने बेलामै झरेका फूलहरू।
धर्तीमा थामिएको
एक थोपा आशा जस्तो
यो क्षण
न फिर्न सक्ने,
न रोक्न सकिने।
कुनै नाम छैन यसको,
कुनै ठेगाना छैन
तर आत्मामा बजिरहेको छ
एक मौन गीत
कुनै देवताले पनि नबुझेको।
शीर्षकविहीन कविता।