सिंहदरबार सुनसान छ, जनता बोलिरहेछन्,
आश्वासनको भारी बोक्दै, जनतामाथि खेलिरहेछन्।
चुनाव आयो, फिर्ता गयो, वाचाझैँ गल्यो हावा,
भोट माग्न आउने नेता, फेरि हराए सन्देहा।

सडकमा भीड, महँगोको चिच्याहट,
रोजगार गुमे, शिक्षामा नपुग्ने पाठ।
जनताले कर तिरे, नेताले ढुकुटी भरे,
बजेट किताबमा सपना, व्यवहारमा शून्य झरे।

दल फुटे, फेरि जुटे, सत्ताको सिढी चढ्न,
न नीति स्पष्ट छ यहाँ, न विचारमा धड्कन।
नारा नयाँ, तर सोच पुरानै–
‘देश बनाउँछु’ भनेर, आफैं बनाउँदै दरबारसँगै।

संविधान त छ, तर सम्मान हरायो,
न्याय खोज्नेहरूको भीडले अदालत भरायो।
बेरोजगारीले देश बाँधेको छ मौनतामा,
र नेता छन् विवादमा, कुर्सीका कौशलतामा।

अब हामी जनताको पालो हो बोल्ने,
माटोको सुगन्धमा, परिवर्तन रोप्ने।
हामी उठ्ने हो भने, सच्चिनेछन् शासनहरू,
नत्र फेरि वर्षौं सड्नेछन् सपना र आशाहरू।