नेपाल यतिबेला निर्वाचनको संघारमा छ। लोकतन्त्रको यो महाकुम्भमा मतदाताहरू फेरि एकपटक आफ्नो भविष्यको फैसला गर्ने निर्णायक घडीमा आइपुगेका छन्। यसपटकको निर्वाचन विगतको तुलनामा केही भिन्न र रोचक देखिएको छ। एकातिर दशकौँदेखि नेपाली राजनीति हाँकिरहेका पुराना शक्तिहरू आफ्नो विरासत जोगाउने दाउमा छन् भने अर्कोतिर नयाँ राजनीतिक दल र स्वतन्त्र उम्मेदवारहरू ‘परिवर्तन’को नारा बोकेर चुनावी मैदानमा उत्रिएका छन्।

नयाँ र पुराना दलबीचको यो प्रतिस्पर्धा केवल सत्ता प्राप्तिको लडाइँ मात्र होइन, यो विचार र कार्यशैलीको पनि परीक्षण हो। पुराना दलहरूले आफ्ना अनुभव र इतिहासलाई ढाल बनाएका छन् भने नयाँ दलहरूले डेलिभरी र सुशासनको सपना देखाएका छन्। यो द्वन्द्वले अन्ततः लोकतन्त्रलाई नै परिपक्व बनाउने अपेक्षा गर्न सकिन्छ। जनताले अब आश्वासन होइन, परिणाम खोजेका छन् भन्ने तथ्य सबै दलले बुझ्न ढिला भइसकेको छ।

विशेष गरी नयाँ पुस्ताको सक्रियता यस निर्वाचनको सबैभन्दा सबल पक्ष हो। राजनीतिमा युवाहरूको बढ्दो चासो र हस्तक्षेपले प्रणालीमा नयाँ ऊर्जा भरेको छ। प्रविधिको प्रयोगमा अभ्यस्त र विश्वपरिवेश बुझेको यो पुस्ताले पुरानै ढर्राको राजनीति स्विकार्ने मुडमा छैन। उनीहरूको प्रश्न र खबरदारीले पुराना नेताहरूलाई समेत आफ्नो शैली बदल्न बाध्य पारेको छ। मतदाताको रूपमा होस् वा उम्मेदवारको रूपमा, युवाहरूको यो सहभागिताले देशलाई दीर्घकालीन शान्ति र विकासतर्फ डोर्‍याउने आधार तय गरेको छ।

निर्वाचन सफल हुन सुरक्षा र शान्तिपूर्ण वातावरण अनिवार्य शर्त हुन्। सरकार र निर्वाचन आयोगले सुरक्षा व्यवस्था कडा पारिएको बताएका छन्। तर, सुरक्षा भनेको केवल सुरक्षाकर्मीको उपस्थिति मात्र होइन, यो मतदाताले निर्धक्क भएर आफ्नो मत प्रयोग गर्न पाउने मानसिक सुनिश्चितता पनि हो। कुनै पनि खालका डर, त्रास र प्रलोभनमुक्त निर्वाचनले मात्र वास्तविक जनमतको प्रतिनिधित्व गर्न सक्छ।

अन्ततः, यो निर्वाचनको मूल ध्येय राष्ट्रिय स्थायित्व र समृद्ध हुनुपर्छ। बारम्बारको सत्ता हेरफेर र अस्थिरताबाट वाक्क भएका नेपाली जनताले अब एउटा स्थिर सरकार र ठोस विकासको खाका खोजेका छन्। कसले जित्छ वा कसले हार्छ भन्दा पनि, समग्रमा मुलुकले जित्ने वातावरण बन्नुपर्छ। नयाँ जोश र पुरानाको अनुभवलाई सही सन्तुलनमा राखेर मुलुकलाई अघि बढाउने जिम्मा अब फेरि एकपटक जनताकै हातमा आएको छ।