परिणामको पर्खाइमा जनता
सांसदहरूले लिएको शपथ केवल औपचारिकता मात्र नभई जनतासँग गरिएको एउटा गम्भीर वाचा हो। यो वाचाले जनताको मनमा आशा जगाएको छ, तर अबको आवश्यकता त्यसलाई व्यवहारमा उतार्नु हो। इतिहासले शब्दभन्दा कामलाई सम्झन्छ र राष्ट्रले भावनाभन्दा परिणाम खोज्छ।
अहिलेको सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता राजनीतिक स्थिरता हो। बारम्बारको सरकार परिवर्तनले देश थकित भइसकेको छ। अबको नेतृत्वले सहमति, सहकार्य र सहअस्तित्वको बाटो समातेर स्थिरता कायम गर्नुपर्छ।
बलियो राजनीतिक इच्छाशक्तिबिना कुनै पनि क्षेत्रको विकास सम्भव छैन। आर्थिक क्षेत्रमा जनताको अपेक्षा झन् ठूलो छ। बेरोजगारी, महँगी र अवसरको अभावले युवाहरू विदेशिन बाध्य छन्। उद्योग, व्यापार, पर्यटन र लगानीलाई प्रोत्साहन गर्ने स्पष्ट नीति ल्याएर स्वदेशमै रोजगारी सिर्जना गर्नु अबको प्राथमिकता हुनुपर्छ।
शिक्षा र स्वास्थ्य जस्ता आधारभूत क्षेत्रमा सुधार नभएसम्म समृद्धि अधुरो रहन्छ। गुणस्तरीय शिक्षा र सुलभ स्वास्थ्य सेवा प्रत्येक नागरिकको अधिकार हो। सरकारी विद्यालय र अस्पतालप्रति जनताको विश्वास बढाउनु आजको मुख्य चुनौती हो।
त्यस्तै, पूर्वाधार विकास राष्ट्र निर्माणको मेरुदण्ड भएकाले सडक, पुल, विद्युत र खानेपानीका योजनाहरू समयमै सम्पन्न गर्ने संस्कार विकास गर्न जरुरी छ।
कृषि प्रधान देश भनिए पनि आत्मनिर्भरता अझै सपना जस्तै छ। किसानलाई आधुनिक प्रविधि, बजार पहुँच र उचित मूल्य सुनिश्चित गर्दै ग्रामीण अर्थतन्त्रलाई सशक्त बनाउनुपर्छ।
यसका साथै सुशासन र पारदर्शिता बिना कुनै पनि उपलब्धि दिगो हुँदैन। भ्रष्टाचार नियन्त्रण, छिटो सेवा प्रवाह र जवाफदेहिता सरकारको पहिलो प्राथमिकतामा पर्नुपर्छ। जब जनताले राज्यप्रति विश्वास गर्छन्, तब मात्र राष्ट्र बलियो बन्छ।
शान्ति, सुरक्षा र न्याय प्रणालीमा सुधार गर्दै नागरिकले सुरक्षित महसुस गर्ने वातावरण बनाउनु सरकारको दायित्व हो। साथै विपद् व्यवस्थापन र वातावरण संरक्षण जस्ता चुनौतीका लागि पूर्वतयारी र द्रुत प्रतिक्रिया प्रणाली अनिवार्य छ।
शपथले जनताको मन जित्नु सुरुवात मात्र हो, अब कामले राष्ट्रको मन जित्नुपर्छ। भाषण होइन परिणाम र वाचा होइन परिवर्तन महसुस गराउन नेतृत्व इमानदार र दृढ हुन आवश्यक छ।
