भेनेजुएलाको नाममा रुन्छु भन्दा आँसुले धोका दियो !

नेपालमा त्यति लामो समय अगाडिबाट सम्वन्ध गाँसिएको मित्र राष्ट्र भेनेजुएलाको बारेमा हप्ता दिन अगाडिमात्र केही सुन्ने मौका मिल्यो । 

त्यहाँ मादुरोको विरुद्धमा उदुरोले सडकबाट राष्ट्रपति घोषणा गरे अरे ! 

विश्वका शक्तिशाली देशहरु कोही मादुरो त कोही भने उदुरोलाई सर्मथन गर्ने तर्फ लागेको पनि पत्रपत्रिकाबाट जानकारी पाईयो ।

नेपालका सीमा छिमेकीले मिच्ने बित्तिकै त्यो भेनेजुएलाले यत्तिको त विरोध गर्दैन । 

नेपालको सीमा मिच्न पाईंदैन भनेर सदन देखि सडकसम्म आवाज उठाउने गरेको सुनिन्छ । 

नेपालमा ठूलो भुईंचालो जानेवित्तिकै के राहत दिउँ भनेर उसले यति धेरै त गरेन नी ! 

भूईंचालोमा भएको जन धनको क्षतिबारेमा उही दिनमानै गहिरो समवेदना दिएको थियो । 

नेपालमा नाकाबन्दी भयो भन्ने सुने पश्चात आफ्नो परम मित्र नेपालमा पेट्रोलियम वस्तुको हाहाकार नहोस् भनेर तत्कालै पेट्रोलको मुहान नै नेपालतिर सोझ्याई दिएर सहयोग गरेको कुरा हामी जनतालाई थाहै छ ।

नेपालमा भुटानी शरणार्थी समस्या समाधानको लागि त्यो भेनेजुएलाले यति त गरेन नी ! 

अधिकांशलाई आफ्नै मुलुक र बाँकीलाई अन्य मुलुकमा बस्ने वातावरण मिलाउन कम्ति पहल गरेन ! 

यो भेनेजुएलाले नेपाललाई लगाएको गुन सम्झँदा मलाई आँसु झर्ला जस्तो भयो, रुन्छु भन्दा आँसुले धोका दियो !

नेपाललाई आफ्नो छिमेकमानै भएको देश जस्तै सम्झिएर एसियामानै पहिलो पटक ९ महिना अगाडि यहि सरकार गठन भए पश्चात जावो ५००मिलियन अमेरिकी डलर दिने निर्णय गर्ने देश जस्ताको कसले गुणगान गाउने ? 

विश्व शान्तिको ठेक्का लिएका हामी र नेपालको हर सुख दुःखमा साथ दिनेलाई हामीले नसम्झे कस्ले सम्झने !

 हामीलाई सानातिना कुरामा जिस्क्याउने होईन है भन्देया छ !
 

 प्रेस स्वतन्त्रता र ‘बयलगाडा गणतन्त्र’

सरकार किन प्रेससँग तर्सिरहेको छ ? तर्सिएको होईन भने किन एकपछि अर्को गर्दै पत्रकारविरुध्द वर्षिरहेको छ  त ? अहिले सरकार र प्रेसको सम्बन्धलाई लिएर

ललिता निवासको जग्गा अपचलनका विषयमा

नेपालको प्रजातान्त्रिक आन्दोलनका अप्रतिम नेता तथा दानवीरताका लागि विख्यात सुवर्ण शमशेर जबराले नेपाल सरकारलाई प्रदान गरेको काठमाडौ, बालुवाटारस्थित

प्रधानमन्त्री किन सेना परिचालन गर्न चाहन्छन् ?

नेपालको संविधानले प्रधानमन्त्रीलाई शक्तिशाली कार्यकारीका रूपमा स्थापित गरेको छ । दुई वर्ष अविश्वासको प्रस्ताव राख्न नपाइने प्रावधान स्थिरताका

कथाकी वेश्या र वामपन्थी सरकार

एक दिन एकजना सन्त बजारको बाटो हुँदै आफ्नो गन्तव्यतिर जाँदै थिए । बजारको बीचमा एउटा ठूलो चोक थियो,जहाँ धेरै मान्छे जम्मा भएर खैलाबैला गरिरहेका थिए ।