कोरियन भाषा र मेरो तीतो अनुभव

मैले जुन किसिमबाट विदेशमा गएर मास्टर्स डिग्री सकें । त्यसपछि फर्किएर नेपाल आएँ । अनि मैले गर्न मिल्ने काम खोजेको तर यता त मलाई मिल्ने काम नै पाईंदो रहेनछ । आफुले अध्ययन गरेको विषयमा दक्षता भएको भए त जेनतेन भुल्ने ठाउँ हुँदो रहेछ । होईन भने विहान बेलुकी चिया पसलमा बसेर गफ चुट्ने कामबाहेक अरु काम नै पाईंदो रहेनछ । 

मैले गर्ने काम नभेटे पछि किताव नै लेखौं लेखौं भन्ने रहर पनि पलाएर आयो । आफुले अध्ययन गरेको विषयसँग सम्वन्धित क्षेत्रमा त मेरो कुनै साईनो नै थिएन । त्यस सम्वन्धी राम्रोसँग बुझेको र अरुलाई बुझाउन सक्ने क्षमता पनि थिएन । त्यसैले त्यतातिर चाहिं लागिन । कोरियन भाषा चाहिं मलाई जेनतेन राम्रै बोल्न आउने अनि यो भाषा अध्ययनका लागि मात्र मैल २ वर्ष हाराहारी नै समय खर्च गरिसकेको अवस्थाले गर्दा भाषासँग सम्वन्धित किताबबाट फाईदा हुन्छ की भन्ने सोचें ।  जसरी हुन्छ कमाउनु पर्छ भन्ने सोच बनाएर थालनी गरें । शुरुमा सन् २००६ तिर नेपालीका लागि कोरियन भाषा सम्वन्धी एक पुस्तक निकालें, त्यै ५०० पैति जस्तो लागेको छ । त्यो त्यतिबेलाको नेपाली बजारमा अपुग भएको भन्थे १ वर्ष जतिमा सबै विक्यो पनि भन्थे । म भने पुरै पैसा लगानी गरेर पुस्तक निकाल्ने मैले विकेको पुस्तकको पैसा लिनका लागि भने नानाथरिको हण्डर व्यहोर्नु पर्ने अवस्था थियो । आधा जति त पैसा उठ्यो पनि होला । आधा भने उड्यो जस्तो लागेको छ । 

त्यै पुस्तकका लागि मैले कति अन्य कोरियन लेखकहरुको शव्द, नेपाली शव्द, अंग्रेजी शव्द चोरें, त्यो पनि सम्वन्धित पक्षलाई जानकारी नै नगराईकन । त्यसैको पाप लागेर होकि पैसा नउठेको जस्तो लाग्यो । 

त्यसपछि पनि मैले अर्काको किताव सारेर आफ्नो बनाउने कामलाई निरन्तरता नै दिएँ । घरमा बसेर अर्काको किताव सार्ने शिलशिलामा सानो छोराले घरका अन्य सदस्यलाई बाबाले किताव सार्दै यहाँसम्म पुग्नु भएको छ । त्यो पाना चाहिं नपल्टाउँ है फेरि बाबाले थाहा पाउनु भयो भने गालि गर्नु हुन्छ भनेर भन्थ्यो भन्ने कुरा आज पनि उसको ममिबाट सुनिरहेको छु । 

सानो छोराले भन्ने गरेको थियो, बाबा म पनि ठूलो भए पछि तपाईंले जसरी नै किताब सारेर तपाईंले जस्तै किताब बनाउँछु है भन्थ्यो । मैले बाबु यो त मैले लेखेको होनि भन्दा उसको जवाफ तपाईंले लेख्नका लागि त अर्काको किताब नहेरिकन लेख्न पर्छ नि भन्थ्यो । उसले त बुझ्ने बेला भएको छैन भनेर नकरान केटा भनेर उसलाई शान्त पार्ने गरेको थिएँ । 

त्यसरि नै लेखिएका कोरियन भाषा सम्वन्धी पुस्तकहरु खासै विक्री हुँदैन थियो । केहि विक्री भएता पनि पैसा हात पार्न कहिल्यै सहज भएन । सन् २००८ पछि काठमाण्डौका बहुसंख्यक घरमा टाँसिएका बोर्डहरु सबैले कोरियन भाषा नै पढाउने भन्ने देखिन्थ्यो । २—४ वटामा पसेर किताव लिने हो त भन्दा उनिहरु पनि आफ्नै पुस्तक छ भन्थे । कसरी लेख्नु भयो त यस्ता किताब भन्दा कोरियामा काम गरेको अनि काम गर्दा गर्दै भाषा पनि सिकेर आएकोले लेखियो भन्थे । 

म पढेर आएको भन्नेले चाहिं अर्काको किताव सारेर आफ्नो बनाएको छु तर उतै काम गरेर आउँदा चाहिं आफ्नै बन्दो रहेछ ! 

यो देशका नागरिकहरुलाई मान्नु पर्छ, अन्यत्र त यस्तो होला जस्तो लागेको छैन । सन् २००९ तिर हो, अर्काको सारेको किताब किलोको ९ रुपैयाँका दरले जम्मा रु. ३०,००० सम्म बुझेको याद छ । त्यसको छपाईमा लागेको रकम भने पुरै भुक्तानी गरेको थिएँ । लगानी मात्र नलाग्ने भए पनि किताव सार्न, शव्दहरु चोर्न समस्या थिएन तर लगानी राम्रैसँग डुव्दै जाँदा परिवारको सदस्य र आफु स्वयंलाई ठूलै मर्का परेको भान हुन्थ्यो । किलोमा किताब बेचिरहँदा सानो छोरोसँगै बसेर खुशी हुँदै सगाउने गर्दथ्यो । बाबाले त्यति दुःख गरेर सारेको किताव सबै लग्यो भनेर खिन्न पनि हुन्थ्यो । उसलाई के थाहा त्यसबाट बाबाले रु. ३०,००० एकै छिनमा लिन्छन् भनेर ।   

यसै भएन उसै भएन भनेर सन् २०१० तिर अव नेपाली, कोरियन र अंग्रेजी शव्दकोष बनाउँदा त केहि हुन्छ कि भन्ने लागेर करिब १ वर्ष जति नै लगाएर सन् २०११ मा कोरियन, नेपाली र अंग्रेजी शव्दकोष नै बनाएँ । यो शव्दकोष बनाउनका लागि पनि कोरियन, अंग्रेजी र नेपाली शव्दकोष सारेर नै त्यो सम्भव भएको हो । हाल त्यो ३ थरिका शव्दकोष सारेर बनाएको शव्दकोष भने जीवितै छ । त्यो चाहिं केहि पाठक वर्गका हातमा पनि पुग्यो । 

छोराको भने त्यसमा पनि फरक धारणा थियो, बाबा त्यो अर्काको किताब सारेर आफ्नो फोटो हालेर बनाउन मिल्छ र, भन्थ्यो । मैले भने बाबु मैले पढेको र दुःख गरेर सारेको भएर यो सार्ने र लगानी गर्ने मानिस भएकोले त्यसमा फोटो राखेको मात्र हो तर अव भने त्यसो गर्ने छैन । बाबु तिमी पनि त्यसो चाहिं नगर है यो राम्रो काम होईन !
 

सरकारलाई कमजोर र जनतालाई असन्तुष्ट बनाउने आईएनजीओ रणनीति

अचेल ‘महिलावादी’हरु निक्कै सक्रिय छन् । महिलावादका अगुवा अधिकांशको असली ‘वाद’ एनजीओवाद हो । लोकतन्त्रवादीहरुलाई पनि एनजीओवादीहरुले नेतृत्व

सँधै नकारात्मक किन सोच्ने ?

नेपाल दुई ठूला देशको बीचमा रहेको आकारका हिसाबले सानो देशभित्र पर्दछ । नेपालको ईतिहास विज्ञहरुको रायलाई आधार मान्ने हो भने बि।सं ३३०० वर्ष अगाडिबाट,

ओलीले सुशासन दिएनन्, ज्ञानेन्द्रले पनि विकल्प दिन सक्दैनन्

ओलीले सुशासन दिएका छैनन् तर उनको असफलताको मूल्य यो संविधानले धान्न सक्छ ?       २०६२/६३ देखि यताका सबै सरकारमा नेकपा संलग्न छ ! यो अवधिको सरकारमा

आइएनजीओ नियन्त्रण गर्न ढिला नगर, सरकारले कठोर कदम चाल

नेपालमा आइएनजीओहरुले राजनीति गरिरहेका छन् ? आइएनजीओहरुको देखाउने दाँत एउटा, चपाउने दाँत अर्काे छ ? आइएनजीओहरुले नेपालमा साँच्चै सेवा गर्न खोजेका हुन्